Φτέρη Πιερίας: Ο Σημαντικός της ρόλος στην Επανάσταση του 1821 και η πυρπόληση από τους Ναζί

Η Φτέρη ήταν η πρώτη κατοικία των Βλάχων κατοίκων της Καρίτσας της Πιερίας, οι οποίοι είχαν έλθει από την Ήπειρο. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την Ελληνική Απελευθερωτική Επανάσταση του 1821, καθώς πολλές οικογένειες αρματωλών του Ολύμπου κατάγονταν από εκεί.

Καρυές Πιερίας: Τα νομίσματα με την κεφαλή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το γιδοκέφαλο που αφάνιζε τους κατοίκους

Οι Καρυές φαίνονται να υφίστανται από το 17ο αιώνα και στη θέση Άγιος Αντώνιος ιδρύθηκε μοναστήρι, όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει από την κεραμική που βρέθηκε στα ερείπιά του.

Από τις Καρυές στα ανατολικά ως τη θάλασσα[1]άρχιζαν τα όρια του αρχαίου Δίου.

Άνω Μηλιά: Ο Πύργος των Λαζαίων και ο σιδερένιος σταυρός του Κοσμά του Αιτωλού

 

Στην Άνω Μηλιά σώζονται ερείπια από τον περίφημο Πύργο των Λαζαίων, της γνωστής οικογένειας κλεφταρματολών του Ολύμπου. Στο χώρο αυτό ανεγέρθηκε μνημείο για την οικογένεια αυτήν, από το Δήμο Πέτρας.

Νέα Τραπεζούντα: Ίδρυση Οφίτικου χωριού ως συνέχεια των επτά Ελληνικών χωριών του Όφεως

Οι κάτοικοι είναι στο σύνολό τους πρόσφυγες από τον Πόντο, από όπου και η ονομασία Νέα Τραπεζούντα, και μιλούν την ποντιακή οφίτικη διάλεκτο. Ως το 1951 το χωριό είχε την ονομασία Άγιος Ιωάννης Όφις[1]ή Αγιάννης Όφις.

SEGAFREDO ZANETI COFFEE στην Κατερίνη

 

SEGAFREDO ZANETI COFFEE (Λαφατζής Αριστοτέλης)

Αναψυκτήριο

28ης Οκτωβρίου 32, Κατερίνη, 60132, ΠΙΕΡΙΑΣ  Δες στον χάρτη

	2351102751

Κούκος Πιερίας: Το ρολόι, η Σοφία Αμπερίδου, ο Αναστάσιος Χατζημιχαηλίδης, οι Ναζί και ο Εμφύλιος

Η ονομασία του χωριού σύμφωνα με θεωρίες πάντα, οφείλεται ανάμεσα σε δύο εκδοχές. Είτε επειδή παλαιότερα στο εξωκκλήσι του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου υπήρχε το γνωστό ρολόι "Κούκος", είτε επειδή στην περιοχή υπήρχαν πολλά πουλιά αυτού του είδους. Έτσι μέσα από αυτές τις δύο εκδοχές οι πρώτοι κάτοικοι ονόμασαν το χωριό Κούκος.

Νέο Κεραμίδι: Η πυρπόληση του χωριού στον Εμφύλιο, η δολοφονία του καπετάν Νικήτα και η μετανάστευση σε Αυστραλία -Γερμανία

Οι πρώτοι κάτοικοι του Νέου Κεραμιδίου ήρθαν πρόσφυγες μετά το 1922 στην Ελλάδα και αρχικά εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία (Ελασσόνα) και στην Κοζάνη. Το 1928 εγκαταστάθηκαν στο Νομό Πιερίας. Το χωριό θα το έλεγαν Μεσοποταμία, επειδή βρίσκεται στο μέσο δύο ποταμών. Τελικά όμως επικράτησε το όνομα Νέο Κεραμίδι εξαιτίας της ύπαρξης του Παλαιού Κεραμιδίου.

Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου το χωριό πυρπολήθηκε και στα μέσα της δεκαετίας του ' 50, πολλοί από τους κατοίκους του μετανάστευσαν στην Αυστραλία και στη Γερμανία. Το καλοκαίρι του 1945 δολοφονήθηκε, έξω από την Κατερίνη, στο Κεραμίδι, ο καπετάνιος του 50ού Συντάγματος του ΕΛΑΣ Πιερρίων[1],Νικήτας (Συνεφάκης).

https://el.wikipedia.org/

Παλιά Χράνη: Οι κατολισθήσεις του 1974 που "έδιωξαν" τους κατοίκους

Η Παλιά Χράνη βρίσκεται στο κέντρο του Νομού Πιερίας βορειανατολικά της Κατερίνης. Το όνομά της σύμφωνα με μια εκδοχή προήλθε από το ρήμα χραίνω που σημαίνει αλείφω, επειδή στην περιοχή έφτιαχναν ένα υγρό για τη θεραπεία της ψώρας των αιγοπροβάτων, ενώ κατά μια άλλη εκδοχή το όνομα Χράνη προέρχεται από σλαβική λέξη, που σημαίνει "σοδειά". Σήμερα η Παλιά Χράνη δεν κατοικείται γιατί μετά το 1974 λόγω συχνών και σοβαρών κατολισθήσεων που σημειώνονταν στη γύρω περιοχή, οι Χρανιώτες μετοίκησαν στη Νέα Χράνη, στη θέση Κουμάντζα.[2] Η Χράνη είχε 71 κατοίκους[3] το 1913.

Τρίλοφος: Η Τόχοβα, ή Παλιονέληνη με τους 2500 κατοίκους και τους φυματικούς ασθενείς

Η παλαιότερη ονομασία του Τριλόφου ήταν Τόχοβα. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ήταν κεφαλοχώρι. Λίγο μετά ονομάστηκε "Παλιονέληνη" (ίσως από το: Παλιοί Έλληνες).

Ο περιηγητής Σχοινάς γράφει χαρακτηριστικά ότι η Τόχοβα "κείται επί των υπωρειών των Πιερίων ορέων και είναι το μόνο επίφοβον χωρίον της προς Βέροιαν οδού, αλλ' είναι πανταχόθεν ευπρόσβλητον, αι δε οικίαι του εισίν εκ πλίνθων ως και το τέμενος αυτού".[2]

Μελιάδι Πιερίας: Οι Μποταΐτες , οι γενναίοι κάτοικοι και οι μετανάστες σε Γερμανία και ΗΠΑ

Το Μελιάδι είναι τόπος καταγωγής του κλεφταρματολού Τσέλιου Μποταΐτη και των αδερφών του, Νικολάου, Παναγιώτη και Γεωργίου. Οι Μποταΐτες έλαβαν μέρος στους κλεφταρματολικούς αγώνες της περιόδου 1788-1813. Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι αναφέρεται από τον επίσκοπο Κίτρους Νικόλαο Λούση (1876) με το όνομα Μποτάγια και ότι είχε 15-20 οικογένειες.Επίσης, οι άνδρες του χωριού περιγράφονται ως γενναίοι "προτιμότατοι να αγωνιστούν για την απελευθέρωση της υπόδουλης ακόμα τότε Μακεδονίας".[1]